Η λέξη Αλάβαστρο αναφέρεται σε δύο διαφορετικά ορυκτά.
Το πρώτο, είναι μία ποιότητα ημιδιάφανου καλσίτη που υπήρχε σε μεγάλες ποσότητες στην Αίγυπτο, μάλιστα δίπλα σε μία πόλη που είχε το όνομα Αλάβαστρον. Λόγω της διαφάνειάς του σε αρχαία κείμενα αναφέρεται και σαν φεγγίτης λίθος. Το υλικό αυτό έχει σκληρότητα 3 και σκαλίζεται εύκολα. Στην αρχαία Αίγυπτο, όπου η κατασκευή αντικειμένων από γυαλί ήταν σε πρώιμο στάδιο, χρησιμοποιούσαν το αλάβαστρο για να κατασκευάζουν αγάλματα και χρηστικά σκεύη όπως τα μικρά βαζάκια – μυροδοχεία . Αυτά τα βαζάκια (vasa unguentaria) ήταν περιζήτητα στον αρχαίο κόσμο, και ονομάζονταν επίσης Αλάβαστρα λόγω του υλικού κατασκευής τους. Το πιο χαρακτηριστική κατασκευή από αυτό το υλικό, είναι η σαρκοφάγος του Φαραώ Σέτη του 1ου, που είναι σκαλιστή ολόκληρη σε ένα μασίφ βράχο από αλάβαστρο, και βρίσκεται στο μουσείο Σλόαν στο Λονδίνο.
Το δεύτερο ορυκτό που επίσης έχει το όνομα αλάβαστρο, είναι μία ποιότητα μικρόκοκκου γύψου. Υπήρχε στην περιοχή της Μεσοποταμίας, όπου οι άνθρωποι σκάλιζαν χρηστικά και διακοσμητικά αντικείμενα ήδη από την 3η χιλιετία π.Χ. Είναι πολύ μαλακό υλικό και χαράζει με το νύχι. Μεγάλες ποσότητες από αυτό, υπάρχουν σε διάφορες περιοχές της Μεγάλης Βρετανίας, όπου από τον 15ο αιώνα το εξορύσσουν και το χρησιμοποιούν για κατασκευή εικόνων, σκευών, αλλά και για κατασκευή διακοσμητικών σε οικοδομές. Συνήθως το υλικό αυτό το συναντάμε σε αποχρώσεις του μπεζ.
Τέσσερις όμορφες αλαβάστρινες προτομές σε μία αλαβάστρινη θήκη σε αυτή την παράξενη στάση, βρέθηκαν στον τάφο του Φαραώ Τουταγχαμών. Ο τάφος του Τουταγχαμών ανακαλύφθηκε το 1922 από Άγγλους αρχαιολόγους. Στον τάφο, μαζί με την μούμια του Φαραώ, βρέθηκαν 3.500 αντικείμενα, συνοδευτικά της ταφής, μεγάλης αρχαιολογικής και καλλιτεχνικής αξίας. Στην αλαβάστρινη θήκη με τις τέσσερις προτομές, φυλάσσονταν ταριχευμένα τέσσερα όργανα του Φαραώ. Τα αντικείμενα αυτά βρίσκονται στο μουσείο του Καϊρου.
