Είναι ένα οπτικό φαινόμενο που εμφανίζεται στην επιφάνεια κάποιων πετρών που κόβονται σε σχήμα καμπουσόν. Οι πέτρες που εμφανίζουν αυτό το φαινόμενο είναι τα ζαφείρια, τα ρουμπίνια ο γρανάτης κ.α..
Η εμφάνιση του αστερισμού οφείλεται σε ίνες που υπάρχουν έγκλιστες στην πέτρα (εγκλείσεις). Οι ίνες αυτές είναι τοποθετημένες με τέτοιο τρόπο μέσα στη μάζα του ορυκτού, ώστε να αντανακλούν το φως σε μορφή αστεριού. Λόγω της ύπαρξης των εγκλείσεων, περιορίζεται και η διαφάνεια της πέτρας. Οι πέτρες αυτές αποκαλούνται και αστερίες, ή αστρο- σάπφειρος, αστρο- γρανάτης κ.λ.π.
Σε πολλούς λαούς και σε διάφορες ιστορικές περιόδους οι αστερίες θεωρούντο περιζήτητο φυλαχτό ή γούρι. Στην κεντρική Αφρική πιστεύουν ότι οι αστερίες παρέχουν προστασία απέναντι σε κάθε είδους μαγεία. Κατά τον μεσαίωνα οι πέτρες αυτές είχαν την ονομασία : Λίθος του πεπρωμένου, και πίστευαν ότι οι τρεις διασταυρούμενες δέσμες φωτός που φτιάχνουν το αστέρι, αντιπροσωπεύουν την Πίστη, την Ελπίδα και το Πεπρωμένο.
Το περίφημο «άστρο της Ινδίας», ένας άστρο-σάπφειρος 563 καρατίων, το μεγαλύτερο και ένα από τα διασημότερα ζαφείρια του κόσμου. Εξορύχτηκε πριν 400 περίπου χρόνια, από την περιοχή της σημερινής Σρι Λάνκα. Μετά από 300 χρόνων περιπλάνηση σε διάφορους ιδιοκτήτες, αγοράστηκε το 1900 από τον τραπεζίτη J.P.Morgan ο οποίος το διέθεσε στο Αμερικανικό μουσείο Φυσικής Ιστορίας, στη Νέα Υόρκη. Το «άστρο της Ινδίας» είχε κλαπεί από το μουσείο το 1964, αλλά ξαναβρέθηκε λίγους μήνες αργότερα.
